Ludzie u Schultza są zawsze namalowani z dbałością o najdrobniejsze szczegóły, choć nie zawsze pochlebnie. Postać wyłania się z mroku, zazwyczaj przedstawiona jest na stojąco, w dużo mówiącej pozie. Spogląda na nas zawsze przenikliwym wzrokiem. Niezależnie od pozycji społecznej portretowanego Schultz nasyca swe obrazy pewna psychiczną głębią, z której można wyczytać bardzo wiele na temat portretowanej postaci.

I tak u Andrzeja Trzebickiego widzimy zarozumiałego i pełnego dumy Biskupa Krakowa. U Wincentego Gosiewskiego młodego mężczyznę o skośnych oczach, w których wydaje się widzieć czekającą go tragiczną przyszłość. Nawet wizerunki Jana Kazimierza, oddzielone od siebie niezbyt długim okresem czasu wydają się być diametralnie różnymi na pierwszym (ok. 1653) widzimy młodego i dumnego monarchę tuż po koronacji, na drugim(1659) zaś dostojnego starca, starszego o wiele lat najstraszliwszych dziejów królestwa, człowieka, który wkrótce abdykuje...
Zupełnie innym i bardziej egzotycznym, a zarazem nietypowym wydaje się portret Dedesza Agi z rodziną. Jest on zbliżony do współczesnego portretu francuskiego, a przez to mniej niderlandyzujący.
Po przeprowadzce powrotnej do Gdańska mistrz Schultz stworzył m.in. portrety Konstancji Schuman i Jana Heweliusza. Dzieła Schultza są najdoskonalszym osiągnięciem polskiej sztuki barokowej.

Autorstwo wielu wymienionych portretów budzi kontrowersje. Nie ma pewności co do portretów Jeremiego Wiśniowieckiego i Wincentego Gosiewskiego. Wiele źródeł przypisuje portret Konstancji Schuman Andrzejowi Stechowi, a Andrzeja Trzebickiego Danielowi Frecherowi.